Tot voor kort zag ik mijzelf als een redelijk fanatieke gamer. Sinds ik studeer merk ik echter dat ik veel tijd kwijt ben aan andere zaken, en schiet het echte ‘hardcore’ gamen er een beetje bij in.
Mijn eerste ervaring met games was het spelen van Super Mario Bros. op de allereerste Nintendo van mijn buurjongen. Eerst nog ietwat schuchter tegenover het snel bewegende beeld, en de plotseling wel heel reëel wordende angst van ‘doodgaan’, door in gaten te vallen of tegen nors kijkende bruine wandelende champignons (Goombas, voor de kenners) aan te lopen. Al snel sloeg dit echter om in laaiend enthousiasme, en duurde het ook niet lang voordat er in mijn ouderlijk huis een Super Nintendo onder onze televisie verscheen. Favorieten hierop waren Super Mario World en Donkey Kong Country, dat ik werkelijk helemaal grijs heb gespeeld.
De tweede console die ik in mijn bezit kreeg op een bijzonder geslaagde Sinterklaasavond was de Nintendo 64, en ik sloeg werkelijk stijl achterover van de mogelijkheden in drie dimensies, toen ik mijn eerste wankele stapjes zette met de inmiddels bekende bolle loodgieter met het rode petje in Super Mario 64. Niet lang daarna kreeg ik The Legend of Zelda: Ocarina of Time onder de knoppen, een spel dat er voor zorgde dat ik de gehele serie direct tot favoriet met stip op 1 bombardeerde. Alle eerdere delen werden aangeschaft en uitgespeeld, en dit zou ook gaan gelden voor alle delen die tot op de dag van vandaag nog uitkwamen.
Het bedrijf Nintendo had me inmiddels dus stevig in zijn greep, waardoor de keuze voor de Gamecube als volgende console een logische leek. Achteraf ben ik echter blij dat hier vrij snel ook een Playstation 2 naast verscheen in de kast, want de Gamecube was duidelijk een van de minder geniale grepen van het Japanse concern. Uiteindelijk dreigde zelfs overname, of zou Nintendo zich enkel nog op het maken van spellen gaan richten. Gelukkig werden er met de komst van de Nintendo DS en ook de Wii vele onverwachte nieuwe markten aangeboord. Huismoeders, grootouders en verwende basisschool meisjes sloegen massaal aan het zwiepen met de bewegingsgevoelige besturing van de Wii, en Nintendo stond weer helemaal op de kaart.
Ik dwaal nu echter een beetje af van mijn persoonlijke game-ervaringen. Zelf vind ik de Nintendo Wii een gouden greep, en het spel The Legend of Zelda: Twilight Princess staat voor mij nu dan ook op een gedeelde eerste plek in de serie, naast het eerdergenoemde avontuur met Link, de held in groene maillot: Ocarina of Time. Naast de Nintendo Wii mag ik ook graag ‘ouderwetse’ point & click-adventures, zoals Broken Sword en Monkey Island spelen. Ook speel ik nog relatief vaak op mijn oude consoles zoals de Super Nintendo, waar je tegenwoordig alle gemiste parels uit de game-industrie voor enkele schamele euro’s via Marktplaats.nl aan kunt schaffen. Na het schrijven van deze blog moet ik bekennen dat mijn oorspronkelijke enthousiasme ook weer enigszins is opgelaaid, en dat ik gedurende de loop van deze cursus weer wat meer ga proberen te gamen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten